เมื่อฉันฟังแต่ตัวเอง

เพียรอายุสิบสี่ในวันที่พี่สาวพาเธอเดินเข้าไปในออฟฟิศเล็กๆ ที่กรุงเทพฯ และรับปากกับคนแปลกหน้าว่าน้องขยันและอดทนแน่นอน หลายสิบปีต่อมา ในคืนที่เธอกลับจากการเดินทางสิบสามชั่วโมงมาถึงบ้านที่เฟอร์นิเจอร์ถูกคลุมด้วยผ้าขาว เธองัดฝากล่องคุกกี้ที่ขึ้นสนิมออก และพบไดอารี่ที่เธอเขียนมาตลอด บันทึกแรกลงวันที่ 15 พฤษภาคม 2550 เวลาสี่ทุ่มครึ่ง

บันทึกเล่มนั้นพาเราจากบ้านไม้ที่ลั่นทุกย่างก้าว ไปสู่เมืองอุตสาหกรรมในสมุทรปราการ ห้องชั้นสี่กับบันไดที่ไม่มีสิ้นสุด ห้องเรียนภาคค่ำ ความเงียบในห้องสอบ ชื่อของเธอบนหน้ากระดาน และตลอดทางนั้นมีพลเดินอยู่ เด็กชายวัยสิบสองในวันที่พบกัน ผู้เดินตามหลังเธอหนึ่งก้าวเสมอ ไม่เคยแซง ไม่เคยตีคู่ กับคำถามที่ใครๆ ก็ถามกัน วันนี้เหนื่อยไหม กินข้าวหรือยัง แต่พอเป็นเขา มันมีน้ำหนักที่ต่างออกไป

สิ่งที่ความเงียบเก็บไว้เปลี่ยนไปตามปี แรกสุดคือความอ่อนโยน แล้วเป็นระยะห่าง แล้วเป็นสายโทรศัพท์ที่เย็นเยียบในวันที่มืดที่สุดของชีวิต และหนี้สิบปีที่เธอไม่ได้เลือก ค่างวดรถกระบะที่เธอไม่เคยต้องการ เส้นผมที่ร่วงเต็มพื้นห้องน้ำ กับประโยคเดียวที่ปิดท้ายการทะเลาะทุกครั้ง เรื่องจบลงในแบบเดียวที่มันจะจบได้ กระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ ชุดทำงาน และประตูหนึ่งบาน

หนังสือเล่มนี้มีอยู่ภาษาละหนึ่งครั้ง ภายใต้สองชื่อ คีร่าเขียนบันทึกเล่มนี้ ฉบับภาษาไทยใช้ชื่อของเธอ เมื่อฉันฟังแต่ตัวเอง ส่วนแม็กซ์สร้างฉบับภาษาอังกฤษ ชื่อของมันตอบกลับมาว่า What The Silence Kept สิ่งที่ความเงียบเก็บไว้ เพียรใช้เวลายี่สิบปีข้างผู้ชายที่ใช้คำเดียวกับเธอแต่พูดกันคนละภาษา สองชื่อนี้คือสิ่งที่สองภาษาของเธอได้ยิน